poëzie van Anne


Mededogen

Je hebt in haar ogen de woorden gelezen.

Je hebt haar gehoord, terwijl zij niets zei.

Om je als mens zo begrepen te weten

is kostbare balsem voor de ziel, dacht zij.

Hij had in haar onrust zelf maar gezwegen

omdat hij begreep; elk woord is teveel.

Daarom hield hij zwijgend haar hand in de zijne.

En keek hij haar slechts liefdevol aan.

Dus wanneer jij soms denkt

‘K zit om woorden verlegen…

Denk dan aan deze man en zijn milde gebaar.

Een handreiking is vaak de ander al tot zegen.

En maakt wat tot last was, een stuk minder zwaar.

Next page →