blogs


Het komt goed

het komt goed

Is dat wel zo?

Ad en ik hebben een motto. Je kan het een positieve proclamatie noemen of een uiting van geloof. Je kan het ook ‘onzin’ noemen of een mantra die nergens op slaat. Maar voor ons is hij van grote betekenis geworden, zeker in de afgelopen periode.

Je mag best weten dat ik vreselijk tegen verhuizen op zag. Hoe langer het duurde om een woning te vinden hoe angstiger ik werd. Een verhuizing is sowieso een stressvolle gebeurtenis en hij staat dan ook niet voor niets in de stress top drie.

boek met tips

Ik heb op een gegeven moment zelfs een boek met verhuistips uit de bibliotheek gehaald om mezelf eens grondig voor te bereiden. Ik hoopte daarmee mijn angst te overwinnen. Maar nog geen 10 pagina’s verder, of ik had al 5 keer gelezen hoe stresserend verhuizen is. Je mentale gezondheid zou onder druk komen staan, evenals je relatie. En fysiek was het ook zwaar. Nou dat moet je net tegen mij zeggen. Ik heb een sterke geest maar een zwak lichaam.

Zuchtend legde ik het boek aan de kant en besloot het alleen nog vluchtig door te bladeren op zoek naar praktische tip. Die stonden er gelukkig ook in. Van sokken of handdoeken tussen je serviesgoed doen tot de kamers nummers geven.  Dat laatste was een schot voor open doel. Maar in een boek over verhuizen moet het natuurlijk vermeld.

katten en verhuizen

Ik maakt me ook zorgen over mijn jongens. Mijn jongens zijn katten en zeer gehecht aan hun omgeving. Gijsje is  neurotisch uit het asiel gekomen en hoewel zijn jaren bij mij hem goed hebben gedaan, is hij toch angstig gebleven. Monty is makkelijker. Zolang hij een warm plekje heeft en regelmatig wordt aangehaald, is het goed.

Bij een verhuizing komt veel kijken. En je kan er op rekenen dat er ook dingen mis gaan of tegenvallen. Waar ik van op keek was de hoeveelheid telefoontjes die gepleegd moesten worden om zaken geregeld te krijgen; energie, water, verzekeringen, woningbouw, provider etc. Daarnaast was het total los raken van de wasmachine niet handig en ook de op te lossen mankementen waren niet fijn. Het is zo’n oud huis waar je je heel inventief moet aanpassen. En dat aanpassen is niet mijn sterkste punt. Ik leer veel, zou je kunnen zeggen. Gelukkig ben ik wel oplossingsgericht en praktisch ingesteld. Dat scheelt.

schietgebed

Terwijl Ad de klusmaterialen regelde en zich suf kluste,  regelde ik de hulp en maakten we een planning. Wanneer één van ons er even doorheen zat, werd ons motto de lucht in geslingerd bij wijze van gebed. Want onze hoop is niet gericht op iets maar op Iemand.

verhuizen

waar is de schaar? Oh, daar!

Nu zit ik tussen de dozen. Eigenlijk begint na de feitelijke verhuizing een volgende intensieve fase. De fase van constant zoeken, dozen openen en graven, met een zaklamp op de zolder turen; staat het hier? Mensen coachen die iets voor je komen doen; ik dacht toch dat ik nog gipsplaatpluggen had. Waar is de schaar??? Et cetera, et cetera ! Mijn hoofd is zo moe dat ik acuut vergeet waar ik iets heb neergelegd. Dat helpt natuurlijk ook niet.

pijn

Gijs is ook een trauma rijker. Hij heeft de kattenbak tot slaapplek verkozen en Monty piest nu op het reserve-bakje, dat ik heb geknutseld van een oude doos en plastic zak. Ook kan ik niet ontspannen voor de buis want de provider heeft deze niet mee verhuist.

Mijn lichaam doet op de meest vreemde plaatsen pijn en ik ben toch wat gewend zou je zeggen.

Naar de aanpassingen die ik in mijn vorige huis wel had, kan ik fluiten: ‘de tijden zijn veranderd mevrouw’…Nou; mijn lichaam niet! Dat wordt een bezwaarprocedure…

MAAR: het komt goed!

Next page →