Van God los

Het was begonnen tijdens hun laatste reis naar Oostenrijk. Hij was gestopt met roken en in plaats van rook hing het chagrijn als een dikke mist om hem heen. Ze dacht erin te zullen stikken. “Als je zó ervan wordt, ga dan maar weer roken” riep ze wanhopig op de luchthaven, waar ze geen lucht kreeg.

Hij was altijd al een moeilijke man geweest. Haar vriendinnen begrepen haar keuze niet en haar moeder had op diens bekende, dat wil zeggen; bezorgde wijze gewaarschuwd. “Ik wed dat hij ook teveel drinkt nietwaar?” Ma had haar bij deze vraag met ronde ogen aangekeken. “Ik ga hier niet op in” had zij gezegd, wat alleen maar een bevestiging was in haar
moeders beleving.

Het contact met haar ouders had ernstig geleden onder haar relatie. Rick voelde zich niet welkom en zij ging daarom ook nauwelijks meer bij hen op bezoek. Vrienden uitnodigen was ook een ding geworden. Ze voelde hun blikken wanneer hij bij een gezamenlijke maaltijd de derde fles wijn ging openen, nadat hij het grootste deel van de vorigen genuttigd had.

Toch herinnerde zij zich hun hoopvol begin. Een relatie die ontstaan was uit jarenlange vriendschap en collegialiteit. Want daar kende ze hem van; het werk. Zij werkte op de administratie en hij stond in de las-hal. Zwaar werk waar hij zijn drankconsumptie mee vergoelijkte: “dit werk kan je niet volhouden zonder drank en van dit werk, ga je vanzelf wel drinken”. Er was geen speld tussen te krijgen.

adempauze

Na hun vakantie, die vol ruzie verliep, besloten ze elkaar wat minder te zien. Een adempauze noemden ze het. Maar ze wist dat dit het begin van het einde was. Toch hield ze nog van hem maar erg hoopvol was ze niet. Haar omgeving raadde een radicale breuk aan. Zij achtte zichzelf daar niet toe in staat. Ze droomde op een nacht dat hij weer was gaan roken. In de droom lachte hij haar uit, alsof zij dit feit aan zichzelf te danken had. Ze werd wakker met een knoop in haar maag. Het was nog vroeg maar van slapen kwam niets meer.

Die dag belde ze hem op. Of ze langs kon komen. Dat was oké zei hij. “Blijf je eten? “ vroeg hij nog quasi vriendelijk. Ze stemde in. In plaats van die eeuwige fles wijn besloot ze bloemen mee te nemen. Hij bleek blij met dit gebaar. “Even een vaas pakken” zei hij, terwijl hij de keuken indook. Zij besloot in de slaapkamer iets te zoeken, wat zij de vorige keer vergeten was.

Ze opende de deur en voelde een andere sfeer in de slaapkamer. Een sterk gevoel van ‘jij bent hier niet meer welkom’. Het gevoel was zo sterk dat het leek alsof ze de kamer werd uitgeduwd. Ze wist heel goed wat ze voelde en wilde niet dat zij dit soort dingen ‘doorkreeg’ want wilde ze dit wel weten? Toch was het goed, deze keer wel.

woedend

Ze vloog hem zowat aan toen ze vroeg, wat ze al wist: “ben je met een ander naar bed geweest?” Hij ontkende niet. Hij vertelde over een meisje in de trein. Hij had haar mee naar huis genomen en van het één kwam het ander. Hij noemde het een godsgeschenk, recht in haar gezicht.
Ze verliet zijn huis om nooit meer terug te komen.

Wat nou godsgeschenk?? Wat was zij dan voor hem geweest? Witheet van woede fietste ze door de stad. Haat vermengde zich met het zweet op haar rug. Toen ze bij zinnen kwam zag ze waar ze was; bij Clara in de straat. Waarom ging ze nu naar die vrome Clara?

Ze dacht aan haar enige vriendin die gelovig was en die haar had proberen uit te leggen dat je je lichaam niet zomaar weg moet geven. Volgens die vriendin hoorde seks in een veilige haven als het huwelijk thuis. Een relatievorm waarbij je echt voor elkaar kiest. Zij had dat altijd wat overdreven gevonden. Een mens is toch een seksueel wezen? Dat hoefde je toch niet te ontkennen of weg te stoppen tot je met iemand trouwde? Bovendien moest je toch ook weten of je in dit opzicht bij elkaar paste?

kuis?

Ze kwam er niet uit, ook omdat ze niks van God afwist en niet begreep wat de voordelen van een ‘kuis’ leven zouden kunnen zijn. Hoewel ze er zich nu wel iets bij kon voorstellen… Niet dat ze daarom nu naar Clara was gefietst. Nee, ze voelde dat juist Clara zou begrijpen wat ze zojuist was kwijt geraakt.

Misschien zou ze het ooit nog terugvinden. Maar voorlopig moest ze het zonder stellen: vertrouwen in een ander mens dan zichzelf.

Dit verhaal hoort bij de serie ‘uit het leven gegrepen’. Verhalen waarin ik vrouwen laat reageren op tegenslagen, zoals het leven die kent.
Een eerder deeltje kan je lezen op: http://www.annderverhaal.nl/2016/01/18/het-verhaal-van-martje/
, 19 maart 2017. 2 Reacties op Van God los. Category: korte verhalen. Tagged: .

About Anne Stekhoven

Sommigen kennen mij als Faith, blogster op Funky Fish.

2 reacties

  1. Ad schreef:

    Ieder heeft zijn eigen verhaal waarom hij of zij gelooft, of zich tot het geloof bekeerd heeft. Mijn ervaring is dat ik op een keerpunt in mijn leven weer tot geloof kwam.
    Dat maakt wel dat het sterk verbonden is met dat keerpunt; een reden heeft, een soort anker is of houvast in het dagelijks leven.

  2. Rita Klapwijk schreef:

    Mooi geschreven.
    Kan me je reactie op mijn blog goed voorstellen. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *